سوم : آنكه اگر مثل اين كلام از ابوبكر صادر شود ، او به صدور اين كلام از منصب امامت نيفتد ، چه عجب كه حضرت امير ( عليه السلام ) - كه بالاجماع امام بر حق بود - نيز به ياران خود اين قسم كلام فرموده ، و در “ نهج البلاغه “ - كه نزد اماميه اصح الكتب و متواتر است - مروى شده ، وهو قوله : « لا تكفّوا عن مقالة بحقّ أو مشورة بعدل ، فإني لستُ بفوق أن أخطئ ولا آمن ذلك من فعلي . . ( 1 ) » إلى آخر ما سبق نقله . و چه مىتوان گفت كسى كه سى پاره الم از قرآن مجيد خوانده باشد در حق حضرت آدم ( عليه السلام ) و وسوسه شيطان مر او را و وقوع مراد شيطان از دست او تا اينكه موجب برآمدن از بهشت شد ، حال آنكه او بالنص خليفه بود ، قوله تعالى : ( إِنِّي جاعِلٌ فِي الأرْضِ خَلِيفَةً ) ( 2 ) . و چه مىتوان گفت هركه سوره صاد را خوانده باشد در حق ‹ 112 › حضرت داود ( عليه السلام ) كه او به نص الهى خليفه بود ، قوله تعالى : ( يا داوُدُ إِنّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الأرْضِ ) ( 3 ) حال آنكه در مقدمه زن اوريا ، شيطان به چه مرتبه او را تشويش داد ، و آخر محتاج به تنبيه الهى و عتاب آن جناب گردانيد ، و نوبت به توبه و استغفار رسيده .

--> 1 . [ ب ] نهج البلاغة 2 / 226 ( طبعة الاستقامة بمصر بشرح محمد عبده ) . [ نهج البلاغة 2 / 201 - 202 ] . 2 . البقرة ( 2 ) : 30 . 3 . سوره ص ( 38 ) : 26 .